ပထမဆံုးအခ်စ္

ေႏြေထြးေသာေနေရာင္ျခည္တို ့ကလႊမ္းျခံဳလွ်က္သာယာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေသာ နံနက္ခင္းမွာေလေျပညင္း တို ့တိုက္ခတ္လွ်က္ရွိပါသည္။ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းတဲ ့နံနက္ခင္းမွာ လူငယ္တစ္ေယာက္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ကင္းမဲ ့ေသာမ်က္ႏွာနဲ့တစံုတေယာက္ကိုေမွ်ာ္ေနသလို၊သူ၏ေဘးတြင္ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာေနၾကေသာထိုသူ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဟုယူဆရေသာလူငယ္တစု၊ မနီးမေ၀းတြင္အသက္၄၅ႏွစ္ခန္ ့ရွိမည့္ ထိုသူ၏ အေမဟု ယူဆရ ေသာအမ်ိဳးသမီးတဦးတို ့ဘူတာရံု၏တခုေသာေနရာမွာရပ္ေနလွ်က္ရွိပါသည္။ ထိုလူငယ္ေလးမွာ တစံုတခုကို ုဆိုးရိမ္ပူပန္ ေနသလို။ သူဘာကိုဆိုရိမ္ေနပါလိမ့္၊ရထားထြက္ဖို ့၄၅ မိနစ္သာလိုေသာအခ်ိန္တြင္ ထိုလူငယ္ ေလး ညိဳးငယ္ေသာမ်က္ႏွာမွ တစံုတရာကို လွမ္းျမင္လိုက္၍ ျပံဳးေယာင္တမ္းလာ၏။သူျမင္လိုက္ေသာအရာမွာ သူ၏အနားသို ့ေလွ်ာက္လွမ္းလာေသာ မိန္းမငယ္ေလးတဦး။ထိုအခ်ိန္မွာေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေပ်ာ္ရႊင္ ေန၏။ေကာင္မေလးမွာလူငယ္ေလး၏အသိေကာင္မေလးျဖစ္၏။ေကာင္မေလးေရာက္လာေသာအခါ " ေ၀ယံ နင္ေစာင့္ေနတာ ၾကာျပီလား ေဆာ္ရီးေနာ္။ရပါတယ္ေကသီ မလာလို ့ေစာင္ေနတာအမွန္ပါ။မလာမွာ ကိုစိုးရိမ္ေနတာဟ။ေက်းဇူတင္ပါတယ္ေကသီ။ငါကိုလိုက္ပို ့တဲ့အတြက္။ ေ၀ယံ နင္ငါဆီစာေရးပါလာ နင္တို ့ရဲ ့ ေလ့လာေရးခရီးမွာ ။အင္ ေရးမယ္ေလ။ေရာ ့-အဲဒါ ငါလိပ္စာကဒ္" ေကသီက သူမ၏အိတ္ထဲမွ ကဒ္တစ္ကဒ္ ထုတ္ေပးလိုက္၏။ အဲဒီေနာက္ေ၀ယံမွာစကားေတြေျပာခ်င္ေသာ္လဲ ေကသီမွာစကားမေျပာဘဲရထား ထြက္ သည္အထိ ျငိမ္ေနခဲ ့၏။မၾကာခင္ေလ့လာေရးထြက္ေသာ ေက်ာင္းသားလူငယ္တစု ရထားနဲ ့ထြက္ခြါသြား၏။ ရထားေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားနဲ ့ေ၀ယံ "ေကသီက ငါကိုစာေရးခိုင္းတယ္။ငါအရမ္းခ်စ္ေနတာသူသိလို ့စာ ေရးခိုင္းတာေနမွာ။ဟုတ္ျပီတေန ့တစ္ေစာင္ေရးရမယ္။အဲဒါမွ ငါရဲ ့ပထမဆံုးအခ်စ္ကိုသူသိမွာ။ငါျပန္ရင္သ ူကိုလက္ထပ္မယ္။အဲဒါကိုစာထဲမွာထည့္ေရးရမယ္။"မၾကာမီ ရထားမွာျမိဳ ့ကိုေရာက္လာ၏။ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေ၀ယံတစ္ေယာက္ ပံုစံတူ စာအိတ္ အခု ၃၀ တံဆိပ္ေခါင္း အခု ၃၀ ၀ယ္ခဲ ့၏။ခ်က္ခ်င္းပင္ စာတစ္ေစာင္ ေရးလိုက္၏။စာထဲမွာလမ္းမွာေတြ ့ရေသာအေတြ ့အၾကံဳ မ်ား စာ၏ေနာက္ဆံုးမွာ သူမကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ ေၾကာင္းေရးခဲ ့၏။ေနစဥ္နဲ ့အမွ် ေကသီကို စြဲလန္းသတိရေနမိ၏။အစပိုင္းမွာေလလာေရးအေၾကာင္းေရေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာမေရးျဖစ္ေတာ ့ဘဲ ေကသီကို ဘယ္ ေလာက္ခ်စ္တယ္ ။ဘယ္ေလာက္ျမတ္ႏိုးတယ္။ ဘယ္ေလာက္စြဲလန္းတယ္ဆို တဲ ့အေၾကာင္းတာေရးခဲ ့၏။ေနာက္ဆံုးစာတစ္ေစာင္မွာ------- " ေကသီ နင္ ့ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ ။ ငါျပန္လာရင္ နင္ ့ကိုလက္ထပ္ခ်င္တယ္။အဲဒီအခါက်ရင္ ငါကို အေျဖေပးပါ ေနာ္ ---ေ၀ယံ" ေလ့လာေရးျပီးဆံုး၍ ေ၀ယံတို ့အဖြဲ ့ ျပန္လာၾက၏။ဘူတာမွာ ေ၀ယံမိဘေတြ၊သူငယ္ခ်င္းအသိ မိတ္ေဆြမ်ားလာၾကိဳၾက၏။သို ့ေသာ္ ေ၀ယံမွာ ေကသီကို သာလိုက္ရွာေနမိ၏။ေတြ ့သမွ်လူတိုင္းကို ေကသီဟုသာထင္ေနမိ၏။ တကယ္တမ္းက်ေတာ ့ေကသီေရာက္လာပါတယ္ ။ဒါေပမယ္ ့ေကသီမွာ ဘူတာရံု အနီးမွာ လူတေယာက္နဲ ့စကားေျပာေန၏။ေ၀ယံတစ္ေယာက္ ေကသီကိုျမင္ေသာအခါ ေကသီရွိရာသို ့ေျပ လာခဲ ့၏။"ေကသီ" နင္ ငါပို ့တဲ ့စာရလား။ရတယ္ေလ -ဒီမွာ အေစာင္ ၃၀ ။ ငါနင္ ့စာေတြမဖတ္ဘူးေနာ္။ နင္မသိဘူးလား။ငါ တံဆိပ္ေခါင္းစုေဆာင္းတာ၀ါသနာ ပါတယ္ဆိုတာ ။အင္ ့စာေတြက တံဆိပ္ေခါင္းေတြက အတူတူ ေတြဘဲ ။စိတ္၀င္စားဖို ့မေကာင္းဘူး။အဲဒါေၾကာင့္ငါမဖတ္ျဖစ္ဘူး။ ေၾသာ္ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္။ သူက ငါအမ်ိဳးသားေလ ။သူနာမည္က အာကာတဲ ့ ။ေတြရသာ၀မ္းသာပါတယ္ ။ေရာ ့ နင္ စာေတြ ျပန္ယူ။ ငါမဖတ္ဘူးေနာ္။ အာကာက ငါလို ဘဲ တံဆိပ္ေခါင္းဆုတာ၀ါသနာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ--- အာကာက "မင္းငါ ့မိန္းမဆီကို ဘာလို ့စာေရးတာလဲ ။ေ၀ယံတစ္ေယာက္ သူတို ့အတြက္ အေျဖမရွိ ငါရဲ ့ပထမဆံုးအခ်စ္က ကံမေကာင္းပါလား**********@@@@@@@@@@********* ေၾကကြဲျခင္း ၊၀မ္းနည္းျခင္း၊ ေပါက္ကြဲမႈတို ့ကို ျမိဳသိပ္ရင္း ေနာက္လည့္ထြက္ခဲ ့ပါေတာ ့ သည္။ SUNDAY